Deel 6 Afsluiten in La Paz en samenvatting verslag

Dag 21
De laatste dag in La Paz en deze zouden we optimaal benutten. Lex was al vroeg wakker en drong erop aan de dag goed op tijd te plukken. Dennis moest alleen nog even geactiveerd worden, maar was algauw in de Lonely Planet aan het bladeren op zoek naar een luxe vijfsterren hotel. Achteraf bleek dat het niet echt de moeite waard was om voor 125 dollar in een luxe kamer – waar we toch nooit waren – te zitten. We startten onze dag met een ontbijtje, een kleine internetsessie en een bezoek aan de ‘witches market’ en de ‘black market’. De eerste stelde, afgezien van de dode, gedroogde lamafoetussen om nieuwe woningen mee te zegenen, niet veel voor. De black market was daarentegen heel wat opmerkelijker. Per straat of wijk heeft men daar een zeer eenzijdig assortiment uitgekozen van spullen die daar verkocht worden. Zo zie je in één straat bijvoorbeeld voor zo’n 50 meter alleen maar garen en in de volgende straat kom je alleen maar spijkerbroeken tegen. Ook moet je uitkijken dat je daar niet verdwaald in de choas en wirwar van straten en steegjes. Uiteindelijk zag Lex nog een gaatje om een uurtje foto’s te schieten van de stad terwijl Dennis de laatste giften voor zijn familie kocht. Inmiddels was het al avond geworden en moesten we na gaan denken over een avondvullend programma. Wederom bood Lonely Planet ons de uitkomst met de suggestie om een Peña te bezoeken. Dit zou een grandioze avond garanderen. Alvorens daar naartoe te gaan probeerden we eerst de Boliviaanse, Japanse keuken. Goed eten, live pianomuziek en authentiek-quasi-onderdanige bedienden tekenden de maaltijd. Kortom, niet verkeerd. Daarna waagden we ons aan de Peña om de avond van ons leven mee te maken. We kwamen binnen in de gelegenheid, kregen te horen dat we zes dollar moesten betalen en lieten het schouwspel op ons afkomen, hetgeen als volgt beschreven kan worden: suffe Turkse avondachtige dansjes met vervelend neplachende danseressen, publiek van middelbare tot bejaarde leeftijd die na één alcoholisch drankje fanatiek mee gingen dansen, drank waar we een half uur op moesten wachten en tot slot een donkere jongen en een klein dik mannetje die de zaal met pijn in hun ogen verlieten… Het volgende café, Luna y Sol, stond op programma, gerund door een Nederlandse eigenaar dus dat beloofde wel degelijk wat. De sfeer zat er al goed in toen we binnenkwamen en werd alleen nog maar beter toen een negergroep met trommels en andere ritmische instrumenten de ruimte kwam vullen met brute brassmuziek. In tegenstelling tot de dansers van de Pena gebeurde dit met veel enthousiasme, wat onze drinksnelheid positief beïnvloedde. Met het proeven van het complete assortiment sterke drank, kwam ook een oplaaiende discussie op gang, waardoor we snel de tijd uit het oog verloren. Als gevolg hiervan stonden we om 3 uur ’s nachts behoorlijk kachel onze tassen in te pakken op de hotelkamer. Toen we klaar waren konden we de wekker anderhalf uur later zetten.

Dag 22
Ergens in de verte ging rond kwart voor vijf een wekker, ongeveer drie keer, maar aanleiding om wakker te worden gaf het niet. Echter toen de telefoon van de kamer ging en aan de andere kant van de lijn ‘taxi at the port’ werd gemeld stonden we zeer vlug naast ons bed. Gelukkig stonden we ook dit jaar op een notice to move van 5 minuten, had onze beste vriend de hotelmedewerker nachtdienst, was hij niet te beroerd ons wakker te maken en ook nog te begeleiden naar een taxi die hij zelf geregeld had. Wat een gouden vent. Tien minuten na ons ontwaken zaten we in de taxi. Hier werden we geconfronteerd met de combinatie drank van vorige avond. Het bier, de schnaps, gin, cognac, whisky en wodka kwam aardig naar boven toen ook nog eens bleek dat de taxichauffeur zich in één of andere straatrally waande. Onze magen werden op de proef gesteld, maar de beloning was dat we supersnel op het vliegveld stonden om daar ons allerlaatste Boliviaanse geld op te maken. De vluchten verliepen allemaal zonder weerstand, afgezien van wat onderhandelingen over de rugzak van Lex waaraan gevaarlijke klimuitrusting zat bevestigd en onze weerzin om 14 dollar te betalen voor het sealen ervan. Gelukkig werd dit opgelost met een grote kartonnen doos waarin de losse spullen getransporteerd zouden worden. Op Schiphol moesten we nog even zoeken naar deze doos, maar uiteindelijk kwam alle bagage terecht en konden we op tijd naar onze oude vertrouwde thuishavens.

Waarom moet ook jij een keer naar Bolivia:

  1. Het is een indrukwekkend groot land met een grote diversiteit aan landschappen;

  2. Vriendelijke mensen die bereid zijn je te helpen, zonder je lastig te vallen;

  3. In het land is vrijwel alles spotgoedkoop;

  4. In onze zomermaanden is het bijna fulltime onbewolkt in Bolivia.

Waarom moet je nooit naar Bolivia gaan:

  1. Je vliegticket is schandalig duur;

  2. Je kunt de foto’s ook hier op de site bekijken;

  3. Het is er maximaal 15 graden;

  4. Het is een gruwelijk eind vliegen.

Samengevat: Blijf lekker thuis en kijk maar plaatjes op deze site…