Heenreis en verkenning La Paz

Dag 1 & 2
Om vier in de morgen staan we op om aan de lange reis van Nederland naar La Paz in Bolivia te gaan beginnen. Op Schiphol is ons overgewicht aan bagage geen probleem. Wat opviel was de hoeveelheid veiligheidsmaatregelen waaraan wij gehoor aan moesten geven of die wij moesten ondergaan om terroristische aanslagen te voorkomen. Zo heeft elk vliegveld een heel scala aan regels en voorzorgsmaatregelen: metaaldetectors, röntgenapparaten, fouilleren, schoenen uittrekken, vloeistoffen inleveren en te pas en te onpas wordt er door willekeurige medewerkers of beveiligingsbeambten om je paspoort gevraagd.  In Miami werd er zelfs een pasfoto van ons genomen en werden onze vingerafdrukken gescand. De hele wereld is paranoia. Voor de rest was het gedurende de reis veel wachten: lezen, muziek luisteren, naar andere mensen kijken, gruwelen van het overgewicht van talloze Amerikanen, etc.

Het vluchtschema was als volgt: Amsterdam – London; London – Miami; Miami – La Paz. Met als sappig detail dat we op Miami acht uur mochten wachten op de volgende vlucht. In totaal hebben we bijna 36 uur gedaan over de gehele trip. Gelukkig gingen we zes uur terug in de tijd, waardoor we vroeg in de morgen op zondag in la Paz aankwamen. Uitgeslapen en met de jetlag op de achtergrond dumpten we onze spullen in een hotel en gingen op verkenning in de stad. Aangezien de stad op 3800 meter hoogte ligt ben je al moe als je een trap op loopt. Ook hier achtten wij het motto “Seriously easy going” zeer noodzakelijk. In de stad ontbeten we en daarna bleek er één of andere optocht te zijn van studenten aan de gang te zijn. Onder begeleiding van muziek kwamen er telkens groepen studenten dansend over straat. We waren erg onder de indruk van de Boliviaanse schoonheden, maar onze siësta bleef toch heilig dus we trokken ons terug in ons hotel. Daar liep de middagslaap aardig uit de klauwen, want na vieren hadden we nog steeds niet geluncht en werd het alweer bijna tijd voor het avondeten. Terug in de stad was de optocht (na meer dan vijf uur) nog steeds aan de gang en nog steeds voerden studenten dansjes uit op straat. We aten een snack, gingen weer slapen en gingen er weer uit voor het geplande romantische diner voor twee. Dat was goed eten. Daarna was het lezen, muziek luisteren, slapen.

Dag 3                                                            
Ook dag 3+4 stonden in het teken van acclimatiseren (wennen aan de hoogte) en het verkennen van de stad. Op maandag maakten we ons nuttig door transport te regelen naar de berg toe. Aangezien dat ons enige actiepunt van de dag was deden we de rest van de dag bijzonder weinig. Sterker nog, na de late lunch rond vier uur trokken we ons terug op onze hotelkamer met het goede voornemen om rond negen uur op te staan voor het avondeten. Gelukkig hadden we met niemand afgesproken en nergens gereserveerd, want de rest van de avond schitterde het buddypaar duo-penotti door afwezigheid. De jetlag, de hoogte en misschien ook de afgelopen drukke periode speelden ons nog steeds parten.

Dag 4
Na ongeveer veertien uur genoten te hebben van een welverdiende nachtrust… loste Dennis nog even een Sudoku-vierling (een puzzel waar 4 sudoku’s op elkaar aansluiten) op en las Lex snel zijn boek nog uit. Noemenswaardig was trouwens ook de muziek die tot drie uur in de nacht doorging in de straat. Blijkbaar hadden we een feestje gemist. Deze dag maakten we ons nuttig door onze rugzak definitief te bepakken voor de dag erop. Uit schuldgevoelens van het vele slapen van de dag daarvoor slenterden we nóg maar een keer door de stad en brachten zowaar nog een bezoek aan het Coca museum, want volgens Lonely Planet was een bezoek aan La Paz niet compleet zonder een bezoek aan dit culturele hoogtepunt… Aldaar kregen we een reader in het Nederlands in onze handen gedrukt en mochten al lezend een ruimte van vier bij vier meter bezichtigen. Voor onze lunch besteedden we wel 60 eurocent om vervolgens weer rust op onze kamer te pakken.