Vanoise oktober 2006

In oktober 2006 gingen Lex en ik er een weekendje tussenuit om de Vanoise eens van dichtbij te bekijken. Ik kon de auto van mijn ouders lenen. Op donderdag haalde hij de auto in Apeldoorn op. ’s Nachts reden we naar de Vaniose waar we op vrijdagochtend aankwamen. Het weer was enorm triest, het bleef maar regenen. Op de eindbestemming aangekomen pakten we de rugzakken in en namen allebei een paraplu mee… We konden er wel om lachen, ach we zien wel. Het doel van die dag was het bereiken van de berghut. Een wandeling van een paar uur naar boven. Gaandeweg werd het droog en uiteindelijk brak af en toe de zon door!

Hoe hoger we kwamen, hoe indrukwekkender het landschap werd. Na een paar uur kwamen we bij de hut. Een klein deel van de hut is buiten het seizoen open, om onderdak te bieden aan dwazen die met slecht weer naar boven komen. In de hut bleek een gasfornuis te zijn, matrassen, dekens, wat wil je nog meer? We haalden water uit het meer, kookte thee en genoten van een uitgebreid diner.

’s Avonds laat kwamen er nog drie rare Fransen binnen stormen. Uit de rugzakken kwamen grote hoeveelheden versnaperingen tevoorschijn. Flessen wijn, kaas ze maakte er een feestje van. Ook stookten ze de kachel tot exorbitante hoogte op, die slaapzakken hadden weinig nut…

Op zaterdag werden we fris en fruitig wakker. Het doel van de dag was de beklimming van de Aguille de la Vanoise. Deze top is onderdeel van een langgerekte graat. De route begint aan de oostzijde waar de graat beklommen wordt en helemaal gevolgd wordt tot de top. Daarna is het nog een klein stuk verder naar het westen om vervolgens langs de graat af te dalen. De graat is te zien op bovenstaande foto, de route loopt van rechts naar links.

Het weer werkte perfect mee en uiteindelijk verdween de bewolking grotendeels tijdens de klim. De route is zeker niet geschikt als je hoogtevrees hebt. We kozen ervoor om de snelheid er een beetje in te houden en grote delen klommen we zonder te zekeren. Het was heerlijk genieten van het uitzicht en de mooie klimrotsen.

Aan het einde kwamen we na een abseil weer op de grond terecht. Check hier Hierna restte ons een lange wandeling terug naar de hut. Moe maar voldaan plofte we in de hut neer en begonnen aan de theeceremonie en maakten ons klaar voor een uitgebreid diner.

Zondag werden we heel vroeg wakker omdat we de Grand Casse wilden beklimmen. Deze berg domineert met zijn begletsjerde flanken de omgeving. Helaas hield het weer niet over en waren de slaapzakken te warm om aan de hopeloze tocht te beginnen. Een lange slooptocht was niet zo slim, we moesten tenslotte dezelfde dag nog afdalen naar de auto en, niet onbelangrijk, we moesten terug naar Nederland rijden…

We besloten een route naar het zuiden te verkennen om daar een topje te pakken. Na een tijdje liepen we vast in besneeuwde rotspartijen. Routes waren niet te ontdekken en we kozen eieren voor ons geld. Foto’s maken, afdalen, spullen pakken, afdalen naar de auto en terug rijden naar Nederland. ’s Avonds kwamen we aan in Breda, daar dropte ik Lex. Ik mocht nog ff doorrijden naar Apeldoorn, ruilde de auto in voor de motor en kon doorrijden naar Vught. Anderhalf uur slaap is toch wat weinig dus maandagavond ging op tijd het lampje uit. Heerlijk ff een weekend naar de Alpen, raad ik iedereen aan.